15.6.69

วันที่หนูไม่อยากไปโรงเรียน

ถาพน้องวนิดาในวันฝนตก


📝 บันทึกสีเทาของวันนิดา: เมื่อท้องฟ้าขี้แย และหนูไม่อยากไปโรงเรียน
วันที่: 01/09/2025
สภาพอากาศ: ฝนตกหนัก, ท้องฟ้าสีเทา, อากาศหนาว
เรื่อง: เหตุผล 100 ข้อ ที่หนูไม่อยากไปโรงเรียนในวันนี้
สวัสดีไดอารี่เพื่อนรัก...
วันนี้เป็นวันสีเทาที่สุดเลย! ตั้งแต่หนูลืมตาขึ้นมา กลิ่นดินชื้นๆ ก็ลอยมาแตะจมูก และเสียง "ซ่า... ซ่า..." ของฝนก็ดังไม่หยุด หนูรู้อยู่แล้วว่าวันนี้มันต้องเป็นวันที่ยากลำบากแน่ๆ
คุณแม่ปลุกหนูด้วยเสียงอ่อนโยนเหมือนเดิม แต่ไดอารี่รู้ไหม? วันนี้เสียงคุณแม่สู้เสียงฝนไม่ได้เลย หนูอยากจะซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆ เหมือนน้องหมีขี้เกียจ แต่คุณแม่บอกว่า "วันนิดา ต้องไปโรงเรียนนะลูก"
และนี่คือบันทึกภาพถ่ายก่อนที่หนูจะก้าวออกจากบ้าน... ไดอารี่ดูสิ
[ภาพบันทึกความรู้สึก]
ในภาพ คือหนูเอง... หนูยืนอยู่กลางถนนลูกรังที่เปียกปอน ท้องฟ้าข้างบนก็ครึ้มเหมือนจะร้องไห้ไปพร้อมกับหนู หนูต้องใส่ชุดพละสีน้ำเงินเข้มตัวโปรด (ที่วันนี้ดูหมองๆ ไปนิดนึง) กางเกงวอร์มขายาว และรองเท้าคัทชูสีดำเงาที่คุณแม่เพิ่งขัดให้ แต่ตอนนี้มันเริ่มจะเปื้อนดินโคลนแล้ว
ไดอารี่เห็นท่าทางหนูในภาพไหม?
มือข้างหนึ่ง: หนูยกขึ้นมาปิดตา... ไม่ใช่เพราะแสงแดดหรอกนะ เพราะวันนี้ไม่มีแดดเลย แต่เป็นเพราะหนูอยากจะ 'ปิดตา' ไม่ยอมรับความจริงว่านี่คือเวลาที่ต้องเดินออกจากประตูบ้านไปสู้กับฝน หนูอยากให้มันเป็นความฝันแล้วตื่นมาเป็นวันเสาร์
มืออีกข้าง: หนูชูสองนิ้ว... แต่มันไม่ใช่สองนิ้วแบบ "สู้ๆ" นะไดอารี่ มันคือสองนิ้วที่ดูไร้เรี่ยวแรง มันเหมือนหนูพยายามจะบอกคุณแม่ว่า "ขอเวลาอีก 2 นาทีได้ไหมคะ?" หรือ "ขออยู่บ้านแค่ 2 วันได้ไหม?"
ทำไมวันนี้ถึงไม่อยากไปโรงเรียนเลย?
ความหนาว: ท้องฟ้าที่ลาววันนี้ขี้แยมาก ฝนตกทำให้หนูหนาวจนไม่อยากถอดผ้าห่ม
ถนนเปียก: ดูถนนในภาพ สิไดอารี่ มันมีน้ำขังและขี้โคลน หนูไม่อยากให้รองเท้าใหม่เปื้อน และถ้าเดินไม่ระวังน้ำก็อาจกระเด็นใส่กางเกงได้
กลัวไม่สนุก: ถ้าฝนตกหนักแบบนี้ ตอนพักเที่ยงหนูก็อดเล่นสไลเดอร์ อดขี่จักรยานสามล้อที่สนามเด็กเล่นแน่ๆ ต้องอยู่แต่ในห้องเรียน มันเหงาจะตาย
คิดถึงบ้าน: หนูอยากนั่งดูการ์ตูนกับคุณแม่ อุ่นๆ อยู่หน้าทีวี
สุดท้ายแล้ว... แม้จะไม่อยากไปแค่ไหน แต่ในภาพ หนูยังชูสองนิ้ว (แม้จะดูฝืนๆ) เพราะหนูรู้ว่าคุณแม่รักหนูและอยากให้หนูเก่งๆ หนูเลยยอมเดินออกไปสู้ฝน
"สู้นะ... วันนิดา! เดี๋ยวตอนเย็นก็ได้กลับบ้านแล้ว"
รัก,
วันนิดา (เด็กหญิงที่รักบ้านมากกว่าโรงเรียนในวันฝนตก)💦💦💦